Enter Nynke’s digitale theekransje

Dit is mijn digitale theekransje. Het is misschien wel zo dat ik de stukjes schrijf, maar een reactie van jouw kant zou ik zeker niet onplezant vinden…dus reageer!

X Nynke

PS: De prachtige banner wordt u aangeboden door Sytse, mijn creatieve bro.

Vanaf heden is Nynke haar weblog te lezen via www.nynkeslog.blogspot.com Verander het bij uw favorieten blikstjinder! Een mooie, serieuze site, wat niet impliceert dat ik nu opeens serieus ga doen hoor…djiezz!

Ik verhuis dus. Verhuist u met mij mee?

U heeft al een tijdje niks meer gehoord van de battle tussen

En

Dat is vreemd. Is Ron na ‘Dancing with the Stars’ het battelen een beetje beu? Gebruikt iemand xfcberhaupt dat woord nog: beu? Zijn er xfcberhaupt nog native-speakers van het Duits die het woord xfcberhaupt nog gebruiken, of hebben de Nederlanders dat hele woord zo voor hen verpest dat ze moeten vomeren als ze het uitspreken?

Nah. Wat ik wel weet is dat zowel Ron als Marten nog steeds van harte zijn uitgenodigd om een keer bij Martha en mij te komen eten. Oma’s mogen meegebracht worden, want die zijn da bomb. En dan kan na het eten de battle verder uitgevochten worden met een afwaskwast en een theedoek.

En oh ja: Wiegertje van onder andere die site dus, is mijn vierdegraads vriend op hyves (of vijfdegraads? Whatever. Ik heb mijn wiskunde A1-aantekeningen -als ik die al had- al in de kliko gesmeten denk ik). Wat een connxe8ctie!

Nynke is erbij hoor, 11 december! Lucky lucky, you’re so lucky….
…En Jouke: skamje dy! As de bliksem dellade dat guod!

Zo’n twee jaar geleden, toen ik nog redacteur was van het inmiddels terziele www.cultonline.nl, mocht ik naar de finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Kelta ging mee voor een avond vol grapjes. Het enige wat er van die avond is blijven hangen is het pauze-optreden van Wende Snijders. Wende stond in een rode jurk Franse chansons te zingen. Vanaf de eerste noot heeft ze het publiek bij de ballen gegrepen, en die heeft ze het hele optreden lang niet meer losgelaten. Nu is Wende een ster met prijzen op haar nachtkastje. Stom genoeg had ik haar CD nog niet gekocht, maar daar heb ik vrijdag maar even wat aan gedaan. En nu woont Wende in mijn discman [1]. Het is dat ik geen ballen heb, maar anders had ze die waarschijnlijk wel weer gegrepen. Wende zingt chansons zoals het hoort. Ik ben nogal Jacques Brel-fan (ik ben stiekem op Brel), en vind eigenlijk dat niemand aan zijn liedjes mag komen (behalve Herman van Veen dan hxe8, want daar ben ik ook op). Brel zijn liedjes horen in zwart-wit gezongen te worden, compleet met spuug, vlammende ogen en wilde armbewegingen. Wende doet dat. Ik heb werkelijk negen van de tien keer geen flauw idee waar ze over ze zingt, maar toch heb ik permanent kippenvel. Moge Wende maar lang in mijn discman wonen!

[1]Ja, ik heb nog een discman.

Gisteren zou ik Chris[1] weer treffen, in Leeuwarden. Wallace en Gromit waren het plan. Helaas bleef mijn trein een tijdje in Zwolle steken; vertraging dus. Chris had uitgezocht dat we nog wel naar twee andere films konden gaan, “maar”, mompelde hij, “we kunnen ook naar Cambuur”. Dat leek mij echt txe8 cool. Aangezien Chris en ik al een aardig lijstje ‘bizarre dates’ hebben (met als hoogtepunt: de koeienkeuring), kon dit er ook nog wel bij.

Het was troosteloos weer, waardoor het stadion nxf2g leger leek dan dat het al was. Om ons heen zaten vaders met zonen (Sjoerd: “Jullie zaten zeker weer tussen de gescheiden mannen/ weekendvaders?” Ja dus.) die allemaal heel hard GVD riepen als iemand weer eens een mislukte schaar maakte. De F-Side van Cambuur bestaat uit precies twaalf man, die zielig met z’n allen in een praktisch leeg vak zitten. In de pauze haalde ik koffie, en zat Chris aandachtig te luisteren naar de stadionspeaker die bekend zou maken wie deze week de kappersbon had gewonnen. Het was hem niet gegund blijkbaar.
In de tweede helft was het Cambuur publiek het blijkbaar niet eens met de trainer aangezien het voltallige legioen een prachtig spreekkoor inzette, met de roerende tekst:
Wisselen
Wisselen
Wisselen
Waarbij ze de klemtoon steeds op de LAATSTE lettergreep legden. Mieke Trommelen haar oren waren waarschijnlijk spontaan van haar hoofd afgevallen. Ik vertelde Chris dat ik met een simpel tekeningetje uit kon leggen dat de klemtoon toch xe8cht op de eerste syllabe hoorde. Ik kreeg nog nxe8t geen klap met het programmaboekje.
Het werd uiteindelijk 1-1. Teleurstellend, aangezien Top Oss de tegenstander was, en die staan nog lager dan Cambuur. Ik heb me echt prima vermaakt.
Ook kreeg ik van Chris een CD van Jim. Zoals eerder vermeld [....]
op dit weblog is de Twijnstraat (en Freia ook natuurlijk) in de ban van Jim. Omdat hij zo gewoon is gebleven. Chris was bij een schurfterige CD-winkel geweest, waar ze Jim’s Cd nog voor een habbekrats verkochten. En die had hij voor mij meegenomen. Ik was verguld.

WRAUW! This is it Jim! This is it!

[1] Hij heet dus Chris. Al vanaf de eerste keer dat we elkaar troffen. Ik vond hem wel een Chris. Hij vond mij wel een Carin. Met een C ja. Zullen we het maar bij Nynke houden dan?

Kerstbal 2002, met De Theunies, mijn matties van de middelbare school. Voor Lotte en mij was het ons laatste kerstbal in de feestcommissie, wat betekende dat we vanaf 22.00 uur niet meer achter de bar hoefden en gratis mochten drinken. Later die avond heeft Lotte mij nog het podium opgesleurd en heb ik nog ‘Like a virgin’ van Madonna staan zingen. Nogmaals sorry daarvoor. Er zijn foto’s van, foto’s die ik om duidelijke redenen niet op mijn weblog zal vertonen.

Dit was dus gelukkig niet op het podium….

Van deze site

Hier het recept voor de overheerlijke Twijn-pastasalade. Deze salade aten Brad Pitt en Angelina Jolie op de set van mr. en mrs. Smith, waarna zij elkaar eeuwige trouw beloofden, als ze maar elke dag deze salade mochten eten. Deze pastasalade kreeg Schrxf6der en Merkel om de tafel, waarbij aan het einde van de avond Schrxf6der door pure euforie vanwege deze salade Angela’s been betastte, en haar zachtjes het Bondskanseliersschap het oor fluisterde. Deze pastasalada at men tijdens het tekenen van het verdrag van Jalta, waarna Stalin iets blafte wat niemand verstond, maar waarvan de tafelgenoten zeker waren dat het iets te maken had met de pastasalade….

Deze pastasalade verandert je leven significant. Of tenminste je smaakpapillen.

Benodigdheden (voor 2 personen, maar er is al veelvuldig bewezen dat je deze hoeveelheid ook wel in je eentje opkunt, mits je genoeg uitbuikpauzes inlast):

1 zak Rucola (75 gram)
1 doos verse pasta van de AH (die met tomaat en basilicum)
1 kipfilet
1 stukje geitenkaas, al dan niet met honing.
4 tomaten
1 paprika

Voor de dressing:
4 delen olijfolie
1 deel balsamico-azijn
mosterd
honing
zwarte peper

Bereidingswijze:
Kook de pasta, bak de kip (met bijvoorbeeld wat Italiaanse kruiden). Snij de paprika, de tomaten en de geitenkaas. Flikker alles bij elkaar in een grote schaal.
Gooi alle dressing-benodigdheden bij elkaar in een schaaltje (mosterd, honing en peper naar eigen goeddunken toevoegen) en roer het goed door elkaar. Gooi de dressing over de sla, et voilxe0!

Reken er op dat je tijdens het eten van de salade hallucinaties kunt krijgen van groene weides waar je doorheen huppelt, met aan je hand een mandje met geraniums. Smarties waaien door de lucht, het zonnetje schijnt, en een regenboog leidt je naar een grote pot met nog meer pastasalade…

Mijn moeder is morgen jarig! Hoera! Ze wordt 55 jaar, maar dat zie je er niet vanaf hoor! Afgezien van de onvermijdelijke leesbril doet alles het nog prima en zit alles er nog op en aan. Wilt u haar feliciteren met deze mijlpaal (ik bedoel: 55! Er zijn genoeg mensen die het niet mee mogen maken!) dan kunt u mijn mailformulier boven aan de pagina invullen. Dat vindt Mem vast leuk. Maar je kunt natuurlijk ook het volledige oevre van Kathleen Ferrier voor haar bestellen bij Bol.com.

Mijn mem met een kek hoedje. Mijn heit met een kek roltoetertje.

Toen mijn moeder vijftig werd hadden Sytse en ik borden gemaakt voor in het dorp, met een idiote kinderfoto erop. Erboven stond: Mem 50 jaar, althans, dat zou er staan, ware het niet dat Sytse eerst per ongeluk 60 in plaats van 50 had opgeschreven….